Dr. Edward Bach ontdekte dat de gezondheidsproblemen gerelateerd waren aan de persoonlijke problemen of zorgen van de patiënt. Wanneer die zorgen verdwenen, verminderden of verdwenen ook de lichamelijke klachten en ziekten.

Tegenwoordig wordt het verband tussen stress en een lichamelijke kwaal door iedereen onderkend, maar toen dr. Bach dit in die tijd opperde, was het een geheel nieuw – en voor veel collega’s absurd – idee.

 

Naast zijn werk als arts, heeft Dr. Edward Bach ook jaren onderzoek gedaan naar de invloed van bacteriën op chronische ziekten. Hierdoor merkte hij op dat er een duidelijke relatie was tussen de verschillende persoonlijkheidstypen en het ziektepatroon, los nog van de lichamelijke symptomen die een persoon vertoonde. Door zijn interesse in de patiënt zelf en diens problemen, ontdekte hij de ware oorzaak van de slechte gezondheid van de patiënt.

Zo zat hij bijvoorbeeld een keer bij een patiënt die een ontsteking had aan de twaalfvingerige darm. De patiënt was depressief en maakte zich ernstige zorgen. Hij had een vrouw en twee jonge kinderen die hij moest onderhouden, maar hij was net werkloos geworden en kon geen nieuwe baan vinden. Toen hij hoorde dat hij weer terug kon komen bij zijn oude werkgever werd hij weer volledig de oude.

Tegenwoordig wordt het verband tussen stress en een lichamelijke kwaal door iedereen onderkend, maar toen dr. Bach dit in die tijd opperde, was het een geheel nieuw – en voor veel collega’s absurd – idee. Dr. Bach werd door ervaring meer gesterkt in zijn weten dat het lichaam een weerspiegeling geeft van de angsten en pijnlijke plekken in de geest, en dat, door de patiënt te helpen deze boven te komen, lichamelijk herstel het logische gevolg was. Hij geloofde ook dat het bespreken van de problemen met de patiënt vaak niet genoeg was. Er moest nog iets gebeuren, maar wat precies?

Doordat hij als bacterioloog actief was, kon hij enige tijd de effecten van medicijnen op patiënten onderzoeken. Hoewel hij niet tevreden was met de uitwerking van de meeste medicijnen – hij vond dat deze de ziekte behandelden, in plaats van de zieke – nam zijn kennis over mensen telkens toe; over diens aard en hoe emoties diepe sporen achterlaat in de psyche van de mens.

Door toeval kwam dr. Bach in contact met homeopathie, een geneeskunde die eindelijk uitging van het principe dat de mens en zijn persoonlijkheid de belangrijkste factoren zijn voor genezing. Homeopathische remedies werden voorgeschreven en afgestemd op de persoonlijkheid en de mentale gesteldheid van de patiënt, alsmede op de lichamelijk symptomen van zijn of haar ziekte. Dr. Bach deed geruime tijd onderzoek hiernaar in het laboratorium van het Royal London Homeopathic Hospital.

 

Dr. Bach en homeopathie

Ofschoon de homeopathie zoals we die nu kennen, in 1810 ontwikkeld werd door een Duitse arts, Samuel Hahnemann, was het onderliggende principe al bekend in de 5e eeuw v. C. dankzij Hippocrates, een Grieks geneesheer die ook wel ‘de vader van de geneeskunde’ wordt genoemd.

Het principe van ‘het gelijke trekt het gelijke aan’, ook wel de Universele Wet van Aantrekkingskracht, werd in feite herontdekt door Hahnemann. Hij concludeerde op basis van onderzoek dat het lichaam via ziekteverschijnselen, waaronder hoofdpijn en koorts, op een natuurlijke manier de ziekte bestrijdt. Vanuit dit principe ontdekte hij dat homeopathische middelen die dezelfde ziekteverschijnselen veroorzaken als die een ziek iemand heeft, juist het herstel van die zieke persoon bevorderden. Hij ontwierp een nieuw systeem binnen de geneeskunde dat hij ‘homeopathie’ noemde wat ‘gelijk de ziekte’ betekent. Traditionele geneeskunde noemde hij ‘allopathie’ wat ‘tegen de ziekte’ betekent, omdat het de symptomen onderdrukt of tracht te voorkomen.

Hahnemann geloofde dat door de symptomen van een ziekte te onderdrukken ook het natuurlijk afweersysteem werd tegengewerkt. Hij vond ook dat de orthodoxe manier van behandelen, in die tijd werkte men nog steeds met aderlaten en toediening van laxeermiddelen, te harde methoden bevatten om op de reeds verzwakte personen te gebruiken. Hij onderkende het belang van een geringe dosering bij homeopathische remedies, die veel effectiever en veiliger is. Hij had een holistische aanpak en richtte zich op de gehele persoon; op de klachten en op de mentale emotionele, spirituele en lichamelijke karakteristieken. Na lang experimenteren vervaardigde Hahnemann een reeks natuurlijke en zeer verdunde substanties die, zonder verdunning, bij een gezond mens de ziekteverschijnselen zou doen ontstaan. Hij wist dat, hoe meer de symptomen die een remedie veroorzaakte op een bepaalde ziekte leken, hoe groter de kans was op genezing van die ziekte omdat het afweersysteem van het lichaam enorm werd geprikkeld. Zijn proeven bewezen hem dat hoe dunner de dosis werd, hoe groter het effect. Dat wil zeggen dat de kracht van het middel toenam naarmate het werd verdund.

Door veelvoudige verdunning en schudden gaat de energie van de substantie over over het mengsel (potentiëring) waardoor de therapeutische kracht toeneemt. De remedies worden dus krachtiger bij verdunning, wat resulteert in een minimale hoeveelheid van de oorspronkelijke substantie, maar met een extreem hoog energiegehalte. Er is geen wetenschappelijke verklaring voor het sterker worden door verdunning, maar wetenschappelijke proefnemingen hebben de werkzaamheid van homeopathische behandelingen aangetoond. - De Universele Wet van Aantrekkingskracht, Beweging en Vermenigvuldiging zou hier aan ten grondslag kunnen liggen; het gelijke trekt het gelijke aan en energie is voortdurend onderhevig aan het proces van voortplanting. Door het mengsel te schudden ontstaat wrijving ofwel een chemische reactie die voor nog meer en snellere voortplanting van dezelfde energiestructuren zorgt. Watermoleculen hebben het vermogen om de energie uit de omgeving te absorberen hun structuren daarop aan te passen, water geleidt energie.-

Homeopathie legt, net als de Bach Bloesemremedies, de nadruk op het unieke van het individu en beweert dat deze unieke gesteldheid bepaalt voor welke ziekte hij of zij het meest vatbaar is en welke symptomen zich waarschijnlijk zullen voordoen. Remedies moeten passen bij het individu en de symptomen. Dat betekent dat een nerveus en teruggetrokken persoon met een tengere lichaamsbouw een andere behandeling nodig heeft voor een ziekteverschijnsel als verkoudheid dan een tegenovergesteld type. Omgekeerd kan een identieke remedie worden gebruikt voor heel verschillende ziekteverschijnselen.

In de loop van een kuur veranderen symptomen van lichaamssystemen van belangrijk naar minder belangrijk, en van binnen naar buiten. Dit betekent dat als men geneest, de gemoedssymptomen zich naar de huid verplaatsen en dat symptomen in omgekeerde volgorde verdwijnen als waarin ze zijn gekomen: het laatste verdwijnt eerst. Dit staat bekend als ‘de Wet van genezingsrichting’. Zelfs de symptomen van oude kwalen kunnen even opduiken voordat ze voorgoed genezen.

Hahnemann stelde dat de patiënt de allerbelangrijkste factor is in zijn of haar genezing, en hier was dr. Bach het volledig mee eens. Dr. Bach was tijdens zijn loopbaan betrokken bij het onderzoek naar de relatie tussen bloedvergiftiging van het darmkanaal en chronische ziekten. Hij kon zeven verschillende groepen darmflora onderscheiden en bereidde er homeopathische nosodes van, die hij zijn patiënten oraal toediende. Deze nosodes maakten het darmkanaal op een voorspoedige manier schoon. De zeven darmnosodes worden vandaag de dag nog steeds gebruikt.

Toen deed dr. Bach een belangrijke ontdekking. De zeven nosodes dienden niet te worden vergeleken met de van toepassing zijnde groep darmflora of de ziekte van de patiënt, maar met zijn of haar emotionele gesteldheid. Alle patiënten die aan dezelfde emotionele problemen leden, dienden dus dezelfde nosodes te krijgen, ongeacht wat voor ziekte ze hadden. De bezorgde en angstige patiënt behoorde een andere nosode te krijgen dan de boze en agressieve patiënt, ongeacht of zij dezelfde lichamelijke ziekte hadden.

Het betekende dat dr. Bach vooral de stemming van de patiënt hoefde vast te stellen om een juiste remedie voor te kunnen schrijven. Het zou onnodig zijn om de patiënt lichamelijk te onderzoeken of om laboratoriumtesten te doen, dr. Bach kon direct met de behandeling beginnen. De aldus verkregen resultaten waren verbluffend accuraat. ‘Ziekte’, zei hij, 'is de consolidatie van een mentale houding. Behandel de patiënt en niet de ziekte.’

 

De apotheek van de natuur

Dr. Bach was er stellig van overtuigd dat onze behoeftes en genezing al in de natuur aanwezig waren. Het enige dat hij hoefde te doen, was de juiste genezende planten vinden en hij verhuisde in 1930 van Londen naar het platteland van Wales. Door zijn werk en passie was hij zeer bewust en sensitief geworden. Hij onderging elke negatieve stemming, schonk aandacht aan de lichamelijke symptomen die erop volgden, en liep dan rond op het platte land op zoek naar de juiste bloem die zijn gemoedsrust zou doen herstellen. Na inname van de essence verdwenen de klachten binnen een paar uur.

Op deze manier ontdekte hij 38 bloemen die de 38 ‘geestelijke ontstemmingen’ genezen waaraan wij als mens, volgens dr. Bach, kunnen lijden. De 38 remedies werden door hem onderverdeeld in 7 emotionele hoofdgroepen, namelijk:

1.    Angst

2.    Onzekerheid

3.    Onvoldoende interesse voor huidige omstandigheden

4.    Eenzaamheid

5.    Overgevoeligheid voor invloeden en denkbeelden

6.    Moedeloosheid en wanhoop

7.    Overbezorgdheid voor het welzijn van anderen

Per hoofdgroep vond dr. Bach steeds een aantal bloesems, met ieder hun specifieke eigenschappen en werking.

De meeste bloemen die dr. Bach gebruikte waren eenvoudige wilde bloemen die hij op het platte land vond. Hij bereidde zijn essences alleen maar van de bloem, omdat de bloemen volledig in de lucht en het zonlicht staan en omdat ze in hun centrum het zaad dragen dat het embryo is van het doorgaande leven.

Dr. Bach verklaarde de genezende eigenschappen van de remedies uit een levensfilosofie die erkent dat de mens meer is dan een fysiek lichaam. Volgens hem is ziekte een innerlijke stem die ons waarschuwt dat we onze perceptie, onze kijk op de dingen, onze manier van leven moeten veranderen. De innerlijke stem vraagt om deze verandering opdat we als een nieuw mens van het leven kunnen genieten. De schepping heeft ervoor gezorgd dat de bloemen ons helpen bij deze verandering.

Vlak voor zijn dood in 1936 verklaarde dr. Bach zijn levenswerk voltooid. De 38 remedies brachten troost en genezing voor elke ontstemming van de geest, en andere waren niet nodig. Zijn remedies nam hij op in zijn boek: ‘De Twaalf Genezers en Andere Remedies’. Zijn werk was zo compleet dat hij verzocht om het boek na zijn dood onveranderd te laten.

 

Cora, Licht Zijn

Bronnen:

  • Civas
  • Dr. Bach Bloesemremedies