yin yang

 

Oude conditioneringen afbreken lijkt makkelijker gezegd dan gedaan. Intrinsieke borging is voor iedereen een uniek en complex proces want de conditioneringen bevinden zich op alle lagen van het Zijn en hebben zich gedurende het leven met elkaar verweven. Transformatie houdt in dat het hele proces opnieuw wordt doorlopen in tegengestelde richting, terug naar de kern en vanuit een tegengestelde perceptie.Tegenstellingen en spiegelbeelden... het leven is er vol van.

 

Tegenstellingen

Elke conditionering is gekoppeld aan een leerdoel. Dit leerdoel resoneert met de frequentie van een van de dertien chakrasystemen die horen bij het Aquarius bewustzijn. Ook alle gewenste vaardigheden, vermogens, inzichten, passies, situaties en voorbeelden zijn hiermee verbonden. In alle aspecten van het leven herkent men tegenstellingen, dualiteit en yin yang.

Heeft iemand vaardigheden nodig om te leren aarden, dan zal een aards gericht persoon zich aandienen. Deze aards gerichte persoon zal daarentegen door de ander het kosmisch bewustzijn leren te integreren.

Dit leerproces bevindt zich in ieder mens in alle levensaspecten; fysiek, energetisch, de omgevingsfactoren in combinatie met de ontwikkelingsfasen, het intrinsieke, maatschappelijke en kosmische bewust Zijn in een perfecte relatie met het eigen tijdspad en de levensbestemming. Met andere woorden, een voorbeeld kan ook gelijktijdig op andere vlakken het tegenovergestelde vertegenwoordigen en de innerlijke vermogens spiegelen.

In deze wetenschap vindt men ook het antwoord tot Zelfheling. Zonder inzicht in dit kernprincipe blijkt Zelfheling vaak een langdurig, complex en moeilijk proces. Zelfheling is daarentegen snel, simpel en eenvoudig als men zich realiseert dat dualiteit zich in letterlijk alles voordoet met als doel om verbinding en evenwicht in het Zelf te bereiken.

Met andere woorden, conditioneringen afbreken is de grootste en mooiste uitdaging van het leven. In letterlijk alles bevinden zich tegenstellingen, positief en negatief en verweven in alle levensfactoren. Wanneer dit basisprincipe als richtlijn wordt geïntegreerd, kan het transformatieproces succesvol worden doorlopen.

 

spiegelbeeld 2

Spiegel beeld

Oude conditioneringen kunnen worden afgebroken door objectief naar de eigen gedragspatronen te kijken. Wanneer we nieuwe vaardigheden willen aanleren, komen de gewenste spiegels op ons pad. In de spiegels kunnen we zien wat we willen zien, maar waar gaat de aandacht naar uit?

Wie in het spiegeltje aan de wand kijkt, ziet het tegenovergestelde van zichzelf. Heeft iemand de gewoonte om rechtshandig de haren te kammen, dan zal het spiegelbeeld dit linkshandig doen. Het beeld dat de spiegel terugkaatst, kan een werkelijkheid zijn geworden. Wordt men zich de illusie bewust, dan ontstaat er een omkering van perceptie. Dit besef wordt versterkt als daarna met de linkerhand het haar wordt gekamd. Deze tegenovergestelde vaardigheid is zelden net zo goed ontwikkeld.

De grove motoriek waarmee de handeling wordt uitgevoerd geeft bovendien een vreemde gewaarwording. Als men goed oplet, kan de aandacht tussen de eigen handeling en de waarneming in de spiegel worden gevoeld als het heen en weer springen tussen twee realiteiten. Het is onmogelijk om de aandacht gelijktijdig bij allebei te houden; of men richt zich op de uitvoering door het Zelf, of men richt zich op de uitvoering door het spiegelbeeld. Als bijvoorbeeld het gezicht wordt aangeraakt en de aandacht richt zich op alle zintuiglijke sensaties, dan trekt de aandacht van het spiegelbeeld zich terug in het Zelf. Dit is overigens een goede oefening om het zelf te leren kennen.

Het averechts handelende spiegelbeeld geeft bovendien een realistischer beeld van zichzelf, het is hoe de buitenwereld tegen jouw Zelf aankijkt. Met andere woorden, wie zichzelf écht wilt zien, zal een tegenovergestelde perceptie moeten ontwikkelen.

Het aanleren van tegenovergestelde handelingen vergt dus een nieuwe vaardigheid. Het spiegelbeeld toont ons dat die kracht aanwezig is, want het laat alle tegenovergestelde handelingen zien. Alleen door oefening, doortastendheid en focus kunnen de ongecontroleerde handelingen tot verfijning worden gebracht. Voor een kind is het moeilijk om tanden te leren poetsen via de spiegel. Is dit echter de gewoonte van de ouders, dan zal dit worden aangeleerd. Het lukt het kind alleen als het zichzelf loskoppelt en de aandacht richt op de handelingen van het kind in de spiegel.

Door de mentale programmering is een vernauwd of ander bewust Zijn ontstaan en veel handelingen zijn daarin een automatisme geworden. De aandacht gaat uit naar de handelingen van het spiegelbeeld. De verbinding met zichzelf is zelden nog aanwezig, totdat men een nieuwe vaardigheid wilt aanleren omdat de situatie dit vraagt. Het kind gaat bijvoorbeeld leren om via de spiegel ringetjes in de oren te doen. Het wordt hierin steeds handiger en nieuwe vaardigheden worden steeds sneller aangeleerd. Er wordt een verbinding gecreëerd met een andere realiteit. Het spiegelbeeld wordt dan als eigen gezien en identificatie hiermee kan het gevolg zijn. Er zijn dan twee realiteiten die in elkaar verweven zijn. In het moment is niet mogelijk om in allebei tegelijk te zijn. Het is dus de vraag welke realiteit prettiger voelt. Het verschil tussen het bewust ervaren en het onbewust ervaren kan hier ook in worden herkent.

 

apies kijken

Dat ben Jij – Jij bent Dat

Het vervormde zelfbeeld heeft een nieuwe en parallelle werkelijkheid gevormd. Alshet leven volgens de perceptie van het spiegelbeeld wordt beleeft, is de tegengestelde en onstoffelijke beleving getransformeerd naar fysieke manifestatie. Beeldvorming creëert een nieuwe belevingswereld en die kan in materie worden vastgezet door volgens dit beeld te gaan leven. De intentie hierachter bepaald wat er wordt gecreëerd. Het is dus de vraag of men zich de motivatie bewust is; het waarom. Vanuit welke perceptie men kijkt in de spiegel is bepalend voor de beleving. Zegt de spiegel: Dat ben Jij! Dan ziet men de ware zelf weerspiegeld. Zegt de spiegel: Jij bent Dat! Dan kan het worden uitgelegd als: jij bent mij geworden of kijk eens naar jezelf. De betekenis kent meerdere vormen van uitleg en dit zegt in feite al genoeg.

Het groeiende netwerk van kleine conditioneringen vormt een hologram van illusies. Spiegels tonen de mens de vermogens die in het Zelf aanwezig zijn en gelijkertijd wordt ook een tegengestelde werkelijkheid gereflecteerd. Spiegels kunnen enerzijds bevestiging geven en zijn bovendien een prettig hulpmiddel geworden. Anderzijds heeft de mens er zich afhankelijk van gemaakt, want verfijnde handelingen als mascara opbrengen of een snor knippen is zonder spiegel geen succes. Zolang de spiegel beschikbaar is, vertrouwt men minder op de eigen kundigheden. Bovendien gaat de aandacht naar een uiterlijke beleving en dit onderdrukt de beleving van het zelf én de relatie met zichzelf.

Men kan zichzelf in de spiegel nooit helemaal gewaarworden, de focus gaat via de spiegel gaat altijd naar een bepaald punt van aandacht. Zo kan het betreffende punt worden uitvergroot door van dichtbij te kijken. Het is maar net vanuit welke behoefte men dit doet. Wordt er kritisch gekeken, dan richt de aandacht zich op de details. Weinig mensen lachen of praten tegen het spiegelbeeld, het spiegelbeeld zelf doet niets spontaan. Pas als er intrinsiek een gevoel van blijheid is, wordt de reflectie zichtbaar in de spiegel. Dan is de lach te zien aan de beweging van de mond of lichtjes in de ogen, nooit in beide tegelijk. Kijkt men dan bewuster, dan trekt de aandacht zich terug uit de spiegel en zo verandert het beeld weer. Kortom, het spiegelbeeld heeft een zeer bijzondere relatie met het Zelf.

De spiegel-beeldvorming kan zich gedurende de dag blijven herhalen en dan voornamelijk tijdens het contact met anderen in verschillende situaties. Wanneer de spiegel een puistje op de neus laat zien, worden details uitvergroot want men gaat van dichtbij dit fenomeen onderzoeken. Afhankelijk van welk gevoel dit bobbeltje oproept, kan het beeld zich blijven herhalen wanneer het wordt geankerd met een negatief gevoel. Dit kan bijvoorbeeld zijn als die persoon erna een belangrijke afspraak heeft. Meestal valt het anderen in eerste instantie niet eens op omdat zij de hele mens gewaarworden.

Door echter de eigen aandacht op het puistje te vestigen, wordt het eerdere beeld in de spiegel opgeroepen. In feite brengt men zo telepathisch het beeld over op de ander, al zijn veel mensen zich hiervan niet bewust. Door de angst dat de ander het zal zien, wordt de ander in het eigen energieveld getrokken. Men betrekt in wezen de ander in de eigen beleving, op zoek naar bevestiging. De perceptie van de buitenwereld is nog belangrijk. De aandacht van de ander gaat vervolgens ook uit naar het puistje en gevoelens worden weerkaatst. Tijdens deze interactie van energie worden die gevoelens bevestigd, vermindert of versterkt.

Mensen die het puistje direct opvalt, hebben waarschijnlijk dezelfde conditionering en aandachtsgebied in dit frequentiebereik. Het is de interactie volgens de Wet van Aantrekkingskracht en het is maar net, vanuit welk oogpunt ze de puist bekijken; oog voor zulke details en/of een laag Zelfbeeld.

 

spiegel scherven

Scherven brengen geluk

Een handeling van het spiegelbeeld is altijd een reactie op een intentie of behoefte van de ware zelf. Er is altijd inspiratie en motivatie om in de spiegel te gaan kijken, men kijkt gericht en wil iets zien. Er is bijvoorbeeld inspiratie om het haar te kammen. In de spiegel is alleen de uitvoering zichtbaar, nooit de eerste intentie, inspiratie of motivatie. Wat men ook doet, het spiegelbeeld volgt het Zelf, volgens het principe van oorzaak en gevolg. Waarom en hoe er in de spiegel wordt gekeken is men zich zelden nog bewust, het is vaak een automatisme geworden. Wel is er altijd de wens naar een goed gevoel aanwezig. Er wordt erg veel waarde gehecht aan het spiegelbeeld als instrument, maar het gaat er om hoe de reflectie in het Zelf wordt ervaren.

Als vanaf een afstand naar zichzelf wordt gekeken wordt ook het beeld verruimd. Er is meer omgeving zichtbaar en het eigen spiegelbeeld wordt kleiner. Er is altijd een punt van focus, en dit is het punt op het glas waar men de blik op richt. Het is onmogelijk om het hele plaatje te zien. De spiegel schetst bovendien een ander beeld dan de werkelijkheid want er is geen diepte, via de spiegel wordt de blik gebroken en in gelijke afstand teruggekaatst. Het spiegelbeeld is dus verder dan de werkelijke afstand tot de spiegel. Met andere woorden; als er focus is, wordt het hele plaatje niet gezien, maar in die focus ziet men wel details. Beiden zijn dus net zo belangrijk.

Spiegels tonen wat achter de mens is, het valt meestal niet eens meer op, tenzij men in een nieuwe omgeving in de spiegel kijkt. Als er iets kriebelt op het gezicht waarvan men denkt dat een vliegje is, kijkt men in de spiegel om te ontdekken of dit klopt. Spiegels zijn bijzondere voorwerpen want ze hebben alles bij elkaar nogal wat krediet en macht verzameld; ze kunnen een gevoel bevestigen of elimineren. Zonder het spiegel-ritueel naar buiten gaan maakt veel mensen onzeker. Het gaat zelf zover, dat wanneer de spiegel in tweeën barst men in een van de delen blijft kijken. Gaat de spiegel helemaal stuk, dan nog brengen de scherven geluk. Wanneer de verbinding met het 'spiegelbeeld' wordt verbroken zal de illusie in vele scherven uit elkaar spatten. Dan brengen die scherven echt geluk.

Spiegeltje, spiegeltje aan de wand, wie is de mooiste van het land?
En de spiegel zei: Dat ben Jij!

Zodra de mens zich van de spiegel-symboliek en de daaraan verbonden illusies bewust wordt, wordt ook een nieuwe wereld zichtbaar. Het moment van bewustwording opent de verbinding met het Zelf. Spiegels, zowel letterlijk als figuurlijk gezien, kunnen ons gewenste vaardigheden spiegelen en helpen te verfijnen, maar het is niet noodzakelijk want uiteindelijk ligt de macht bij het zelf. Spiegels kunnen zeker een andere realiteit reflecteren voor hen die dit willen zien.

Het is onmogelijk om zichzelf door de ogen van de ander waar te nemen en veel mensen zijn over zichzelf verbaasd wanneer ze via een film zichzelf voor het eerst zien. Soms voelt het spannend en kwetsbaar, dan ziet men zichzelf echt voor het eerst. Alle handelingen, gelaatsuitdrukkingen en zelfs de stem komen niet overeen met de eigen beleving en men bekijkt zichzelf kritisch door de ogen van een toeschouwer. Op die manier krijgt men een totaalplaatje wat via de spiegel niet kan worden bereikt. Maar hoe leerzaam het ook kan zijn, een foto, spiegelbeeld of film is niet in staat om precies dezelfde energie over te dragen als tijdens het persoonlijk contact.

 

Aanvulling: test je spiegelbeeld. Ga voor de spiegel staan en kijk jezelf in de ogen, dit is dan óf links óf rechts. Naar welk oog het gevoel uitgaat maakt niet uit. Wel ontstaat er een besef dat bewuste aandacht, focus houden knap lastig is. Dan probeer je zonder te knipperen in je oog te kijken. Let op wat er gebeurd met de waarneming. Het gezicht veranderd van kleur expressie en/of van vorm, links en rechts. Doe dan hetzelfde met het andere oog en bekijk of er verschil in beleving is. Hetgeen wat wordt ervaren kan best schokkend zijn voor de beleving van de aardse realiteit. Gelijkertijd merk je ook dat het lastig is om de aandacht bij de spiegel te houden. Wat het beeld ook laat zien, het blijft een spiegel en de hersenen reageren op een onbekend fenomeen. Stoppen met het knipperen van de ogen is sowieso een goede oefening om de illusie van materie en aardse realiteit te doorbreken. Met name in de overgang tussen het daglicht en het donker kunnen dan makkelijker energieën en energiestromen worden waargenomen.

 

Cora, Licht Zijn 2011